Στο Γυμνάσιο Βολισσού με Λυκειακές Τάξεις

 «Το μέσα μου καίγεται ακόμα»...

Στις 18 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2026, στο Γυμνάσιο Βολισσού με Λυκειακές Τάξεις, 16 μαθητές και μαθήτριες συμμετείχαν σε δύο βιωματικές συναντήσεις στο πλαίσιο του Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης Πυρόπληκτων Περιοχών.

Σε αυτή τη δράση, ο λόγος δόθηκε στους ίδιους τους εφήβους — στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες που κουβαλούν, όχι μόνο από τη στιγμή της κρίσης, αλλά και από όσα ακολούθησαν.

Μιλώντας ανοιχτά για όσα έζησαν

Η πρώτη συνάντηση ξεκίνησε με μια απλή αλλά ουσιαστική γνωριμία. Μέσα από το παιχνίδι «1 αλήθεια & 1 ψέμα», δημιουργήθηκε ένα πρώτο κλίμα εμπιστοσύνης και σύνδεσης.

Στη συνέχεια, ένα βίντεο με εικόνες από τη φύση, φυσικές καταστροφές αλλά και τη Βολισσό, λειτούργησε ως αφετηρία για να ανοίξει η συζήτηση. Οι μαθητές και οι μαθήτριες έκαναν άμεσα τη σύνδεση με τις πυρκαγιές και μοιράστηκαν προσωπικά βιώματα, εικόνες και σκέψεις που τους έχουν μείνει.

Χωρισμένοι σε ομάδες, κατέγραψαν λέξεις και φράσεις που αφορούσαν τόσο το «τότε» όσο και το «τώρα». Οι λέξεις αυτές —σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες— τοποθετήθηκαν στον πίνακα και σταδιακά οργανώθηκαν σε θεματικές ενότητες:
τα αίτια, τα γεγονότα, οι απώλειες, το παράπονο, αλλά και η στήριξη που βίωσαν από την κοινότητα.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναδύθηκε μια συλλογική αφήγηση. Και, κυρίως, μια ξεκάθαρη ανάγκη: να ακουστούν.

Μετατρέποντας την εμπειρία σε δημιουργία

Στη δεύτερη συνάντηση, οι μαθητές επέστρεψαν σε όσα είχαν ήδη μοιραστεί και αποφάσισαν να τα αποτυπώσουν εικαστικά.

Δημιούργησαν δύο έργα:

• Το κάστρο της Βολισσού κατά τη διάρκεια της φωτιάς
• Μια ανθρώπινη μορφή, γεμάτη με τις λέξεις και τα συναισθήματα της προηγούμενης συνάντησης

Ο κοινός τίτλος που επέλεξαν ήταν βαθιά συμβολικός:
«Το μέσα μου καίγεται ακόμα»

Η φράση αυτή αποτύπωσε με ειλικρίνεια κάτι που συχνά δεν λέγεται εύκολα — ότι η εμπειρία της φωτιάς δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν.

Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας, η μουσική που επέλεξαν οι ίδιοι συνέβαλε στη χαλάρωση και τη συγκέντρωση, ενώ η συμμετοχή ήταν σχεδόν καθολική. Τα έργα ολοκληρώθηκαν σε ένα κλίμα συνεργασίας και έκφρασης, αφήνοντας πίσω τους μια έντονη συναισθηματική αποτύπωση.

Τι μας έδειξε αυτή η εμπειρία

Οι έφηβοι έδειξαν ωριμότητα και βαθιά συνειδητοποίηση της κατάστασης — όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε σχέση με την ευρύτερη κοινωνία και τις ανάγκες του τόπου τους.

Η ανάγκη τους να μιλήσουν δεν περιορίστηκε στο «τι έγινε», αλλά επεκτάθηκε στο «τι σημαίνει αυτό σήμερα». Η εμπειρία αυτή ανέδειξε ότι η επεξεργασία ενός τραυματικού γεγονότος απαιτεί χρόνο, συνέχεια και σταθερή υποστήριξη.

Κοιτάζοντας μπροστά

Η δράση στο Γυμνάσιο Βολισσού επιβεβαιώνει ότι οι έφηβοι έχουν φωνή, άποψη και ανάγκη για ουσιαστικό διάλογο.

Όταν τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος, μπορούν να μετατρέψουν την εμπειρία σε δημιουργία, τη σιωπή σε έκφραση και το βίωμα σε μοίρασμα.

Και αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα — όχι μόνο για την ατομική τους ενδυνάμωση, αλλά και για τη συλλογική ανθεκτικότητα της κοινότητας.