Στις 18 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου 2026, στο Δημοτικό Βολισσού (μονοθέσιο), 7 μαθητές και μαθήτριες συμμετείχαν σε δύο βιωματικά εργαστήρια...
στο πλαίσιο του Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης Πυρόπληκτων Περιοχών.
Σε ένα ιδιαίτερα μικρό και στενά δεμένο σχολικό πλαίσιο, η δράση έδωσε χώρο στα παιδιά να εκφράσουν συναισθήματα, να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους και να αναζητήσουν τρόπους ενίσχυσης της ασφάλειας και της εσωτερικής τους ηρεμίας.
Μιλώντας για τα συναισθήματα με ασφάλεια
Η πρώτη συνάντηση είχε ως κεντρικό άξονα την έκφραση και αναγνώριση συναισθημάτων όπως ο φόβος, η λύπη, ο θυμός, η ανακούφιση και η ελπίδα. Μέσα από έναν κύκλο εμπιστοσύνης, τα παιδιά μοιράστηκαν σκέψεις και εμπειρίες, ενώ παράλληλα συμμετείχαν σε δημιουργικές και βιωματικές δραστηριότητες.
Η προβολή του παραμυθιού «Το δέντρο που έδινε» αποτέλεσε αφετηρία για συζήτηση γύρω από τη φύση, τη φροντίδα και την απώλεια, ενώ οι ασκήσεις αναπνοής βοήθησαν τα παιδιά να συνδεθούν με το σώμα τους και να αποκτήσουν μια πρώτη αίσθηση ηρεμίας.
Μέσα από ζωγραφιές, αποτύπωσαν τόσο τη δύσκολη εμπειρία της φωτιάς όσο και στιγμές ή τόπους που τους προσφέρουν ασφάλεια μετά από αυτήν. Παράλληλα, η επαφή με το λούτρινο «ζωάκι που φοβήθηκε» άνοιξε έναν τρυφερό διάλογο γύρω από το πώς μπορούμε να στηρίζουμε κάποιον που φοβάται.
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με άσκηση γείωσης και χαλάρωσης («το δέντρο που ηρεμεί»), ενισχύοντας τη συναισθηματική σταθερότητα και την αίσθηση ασφάλειας.
Δημιουργώντας «Το δέντρο της ελπίδας»
Η δεύτερη συνάντηση επικεντρώθηκε στη δημιουργία ενός συλλογικού καλλιτεχνικού έργου. Τα παιδιά συνέβαλαν ενεργά στο στήσιμο ενός δέντρου, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά που είχαν συγκεντρώσει.
Το δέντρο αποδόθηκε συμβολικά ως μισό καμένο και μισό ζωντανό, με πολύχρωμα φύλλα στα οποία τα παιδιά έγραψαν συναισθήματα, σκέψεις και πράγματα που τα κάνουν να νιώθουν ασφάλεια και δύναμη στο παρόν.
Το έργο ονομάστηκε από τα ίδια τα παιδιά:
«Το δέντρο της ελπίδας»
Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναδείχθηκε η έννοια της ανθεκτικότητας και της δυνατότητας να συνυπάρχουν η μνήμη της δύσκολης εμπειρίας με την προοπτική της αναγέννησης.
https://kpechios.org/el/ta-nea-mas-heading/ta-nea-mas/109-psyxokoinoniki-stiriksi-pyroplikton-xiou/2154-sto-dimotiko-volissou?layout=default&print=1&tmpl=component#sigProId9c1184cd14
Τι μας έδειξε η δράση
Η συμμετοχή των παιδιών ανέδειξε τη σημασία της ύπαρξης σταθερών και ασφαλών πλαισίων έκφρασης, ιδιαίτερα σε μικρές και απομακρυσμένες σχολικές κοινότητες όπως η Βολισσός.
Παρατηρήθηκε μείωση του άγχους και ενίσχυση της αίσθησης ασφάλειας, ενώ τα παιδιά ανταποκρίθηκαν θετικά στη δυνατότητα να εκφράσουν όσα νιώθουν μέσα από λόγο, εικόνα και δημιουργία.
Κοιτάζοντας μπροστά
Η εμπειρία επιβεβαιώνει ότι οι παρεμβάσεις ψυχοκοινωνικής στήριξης δεν είναι απλώς χρήσιμες, αλλά αναγκαίες, ιδιαίτερα σε κοινότητες που έχουν βιώσει έντονες καταστάσεις.
Η δυνατότητα των παιδιών να εκφράζονται, να μοιράζονται και να δημιουργούν μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο αποτελεί θεμέλιο για την ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας και της συλλογικής φροντίδας.