Στο Δημοτικό Σχολείο Λιβαδίων Χίου

 H «φωτιά που καίει» και η «φωτιά που δίνει δύναμη»...

Στις 4 και 11 Μαρτίου 2026, στο Δημοτικό Σχολείο Λιβαδίων Χίου, 13 μαθητές και μαθήτριες της Β’ τάξης συμμετείχαν σε δύο βιωματικά εργαστήρια στο πλαίσιο του Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης Πυρόπληκτων Περιοχών.

Μέσα από τη σταδιακή επεξεργασία της εμπειρίας, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν όσα ένιωσαν μετά τις πυρκαγιές, να τα κατανοήσουν και να αρχίσουν να τα μετατρέπουν σε λόγο, εικόνα και νόημα.

Ξεκινώντας από την αναπνοή και το σώμα

Η πρώτη συνάντηση ξεκίνησε με ασκήσεις ενσυνειδητότητας, μέσα από τις οποίες οι μαθητές εστίασαν στην αναπνοή τους και στην παρατήρηση του σώματος. Μέσα από την επανάληψη, εξασκήθηκαν στην ικανότητα να παραμένουν στο «εδώ και τώρα».

Στη συνέχεια, μέσα από διαδραστική συζήτηση, μίλησαν για τη φωτιά που επηρέασε τη Χίο, εκφράζοντας σκέψεις, συναισθήματα και σωματικές αντιδράσεις. Παράλληλα, κατέγραψαν στον πίνακα τα συναισθήματά τους με ζεστά και ψυχρά χρώματα, συνδέοντας την εμπειρία της καταστροφής με την ένταση, αλλά και με την ελπίδα και την αναγέννηση.

Η διαδικασία ανέδειξε ότι τα παιδιά αρχίζουν να κατανοούν πως τα συναισθήματα αλλάζουν ένταση και μορφή, ανάλογα με τις σκέψεις και τις εσωτερικές τους εικόνες.

Ακολούθησε βιωματική άσκηση με μουσική και κίνηση, όπου τα παιδιά παρατήρησαν τις σωματικές τους αισθήσεις και μπόρεσαν να περιγράψουν εμπειρίες έντασης, χαλάρωσης και διαφοροποίησης του σώματος ανάλογα με το ερέθισμα.

Μαθαίνοντας να ξεχωρίζουμε εμπειρίες και συναισθήματα

Στη δεύτερη συνάντηση, τα παιδιά επανέλαβαν βασικές τεχνικές ενσυνειδητότητας και μπόρεσαν να ανακαλέσουν όσα είχαν συζητηθεί την προηγούμενη φορά.

Η εισαγωγή του γνωστικού μοντέλου
(γεγονός → σκέψεις → συναισθήματα → σωματικά συμπτώματα → συμπεριφορά)
βοήθησε ουσιαστικά στη διάκριση και κατανόηση των διαφορετικών επιπέδων της εμπειρίας.

Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν ότι οι μαθητές άρχισαν να αναγνωρίζουν και να ονομάζουν σωματικά συμπτώματα που σχετίζονται με συναισθήματα όπως ο φόβος, η λύπη και η χαρά.

«Η φωτιά που με καίει» και «η φωτιά που μου δίνει δύναμη»

Στη συνέχεια, τα παιδιά εργάστηκαν ομαδικά και αποτύπωσαν δύο συμβολικές έννοιες:
τη «φωτιά που με καίει» και τη «φωτιά που μου δίνει δύναμη».

Η πρώτη ομάδα αποτύπωσε την εμπειρία της καταστροφής και των «σταχτών» που άφησε πίσω της η φωτιά. Η δεύτερη ομάδα ανέδειξε τη δυνατότητα αναγέννησης, συνδέοντας τη «φωτιά» με την εσωτερική δύναμη, την ανθεκτικότητα και τα στοιχεία που τους στηρίζουν.

Μέσα από αυτή τη δημιουργική διαδικασία, αναδύθηκε η έννοια της διπλής εμπειρίας: της απώλειας αλλά και της δύναμης που μπορεί να προκύψει μέσα από αυτήν.

Οι ευχές των παιδιών

Στο τέλος, οι μαθητές και οι μαθήτριες μοιράστηκαν τις ευχές τους:

«Να μη ξαναπιάσει φωτιά»
«Να έχουμε όλοι υγεία»
«Να γίνουν όλα πράσινα ξανά»
«Να μη καούν τα ζώα και τα λουλούδια»
«Όποιο ζώο χτύπησε να γίνει καλά»

Τι κρατάμε

Η συμμετοχή των παιδιών ανέδειξε μια ξεκάθαρη ανάγκη: να μιλήσουν για όσα βίωσαν και να τα επεξεργαστούν σε ένα ασφαλές πλαίσιο.

Σταδιακά, παρατηρήθηκε σημαντική πρόοδος στην ικανότητά τους να διακρίνουν σκέψεις, συναισθήματα, σωματικές αντιδράσεις και συμπεριφορές — ένα βασικό βήμα για τη συναισθηματική ρύθμιση.

Η εμπειρία δείχνει ότι η συνέχιση τέτοιων παρεμβάσεων μπορεί να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ψυχική ανθεκτικότητα των παιδιών, προσφέροντάς τους εργαλεία κατανόησης και έκφρασης του εαυτού τους.