Στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Χίου

Στις 2 και 9 Μαρτίου 2026, στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Χίου, 12 μαθητές και μαθήτριες της Β’ τάξης συμμετείχαν σε δύο βιωματικά εργαστήρια...

στο πλαίσιο του Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης Πυρόπληκτων Περιοχών.

Μέσα από μια προσεκτικά σχεδιασμένη διαδικασία, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία όχι μόνο να εκφράσουν όσα βίωσαν, αλλά και να αρχίσουν να τα κατανοούν πιο βαθιά.

Ξεκινώντας από το σώμα και το «εδώ και τώρα»

Η πρώτη συνάντηση άνοιξε με ασκήσεις ενσυνειδητότητας. Τα παιδιά εστίασαν στην αναπνοή τους, παρατηρώντας πώς ο αέρας μπαίνει και βγαίνει από το σώμα και πώς αυτή η απλή διαδικασία συνδέεται με τις αισθήσεις και την εσωτερική τους κατάσταση.

Στη συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στις πυρκαγιές που επηρέασαν το νησί. Οι μαθητές μοιράστηκαν σκέψεις, συναισθήματα, αλλά και σωματικές αντιδράσεις που ένιωσαν τότε και τώρα. Μέσα από τη χρήση χρωμάτων, κατέγραψαν στον πίνακα την πολυπλοκότητα των συναισθημάτων τους:
τα «ζεστά» συναισθήματα της έντασης και του φόβου, αλλά και τα «ψυχρά» της ηρεμίας, της ελπίδας και της αναγέννησης.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι τα συναισθήματα δεν είναι στατικά — αλλάζουν, μεταβάλλονται και επηρεάζονται από τις σκέψεις μας.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με μια βιωματική άσκηση που συνδύαζε την κίνηση και την ακοή. Μέσα από διαφορετικά είδη μουσικής, τα παιδιά παρατήρησαν πώς αλλάζει η ένταση στο σώμα τους, περιγράφοντας με λόγια απλές αλλά ουσιαστικές εμπειρίες: ένταση, χαλάρωση, κόπωση, απαλότητα.

Μαθαίνοντας να ξεχωρίζουμε σκέψεις, συναισθήματα και αντιδράσεις

Στη δεύτερη συνάντηση, τα παιδιά εντυπωσίασαν με το πόσο είχαν ήδη αφομοιώσει όσα είχαν δουλέψει. Μπόρεσαν να επαναφέρουν την άσκηση της ενσυνείδητης αναπνοής, αλλά και να θυμηθούν βασικές έννοιες της προηγούμενης εβδομάδας.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η εξοικείωσή τους με το «μονοπάτι» της εμπειρίας:
γεγονός → σκέψεις → συναισθήματα → σωματικά συμπτώματα → συμπεριφορά.

Αυτό το σχήμα τους βοήθησε να κατανοήσουν ότι αυτό που συμβαίνει γύρω μας δεν είναι το ίδιο με αυτό που σκεφτόμαστε ή νιώθουμε — και ότι μπορούμε να τα ξεχωρίζουμε.

Η «διαδρομή του πυροσβέστη»: μια ιστορία κατανόησης και συνεργασίας

Μέσα από ομαδική εργασία, οι μαθητές δημιούργησαν τη «διαδρομή του πυροσβέστη», αποτυπώνοντας τέσσερις βασικούς σταθμούς:
από τη στιγμή της ειδοποίησης στον πυροσβεστικό σταθμό, μέχρι την επιστροφή στο σπίτι και την οικογένεια.

Κάθε ομάδα ανέλαβε ένα κομμάτι της διαδρομής και το ανέπτυξε με τον δικό της τρόπο, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στα γεγονότα, αλλά και στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις σωματικές αντιδράσεις του πυροσβέστη.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά συνεργάστηκαν, αντάλλαξαν ιδέες και συνέθεσαν μια ολοκληρωμένη αφήγηση που αποτύπωνε τη μετάβαση από την ένταση στην ασφάλεια.

Οι ευχές των παιδιών

Στο τέλος, οι μαθητές και οι μαθήτριες μοιράστηκαν τις ευχές τους — απλές, αυθεντικές και βαθιά ουσιαστικές:

«Να είναι καλά οι πυροσβέστες»
«Να μη πάθει κανείς κάτι»
«Να μη ξαναπιάσει φωτιά»
«Να μη καούν τα ζώα»
«Να είμαστε όλοι υγιείς»
«Τα δέντρα να πρασινίσουν ξανά»

Τι μας έδειξε αυτή η εμπειρία

Η ενεργή συμμετοχή των παιδιών ανέδειξε μια βαθιά ανάγκη: να ακουστούν, να εκφραστούν και να κατανοήσουν όσα έζησαν.

Ήδη από τη δεύτερη συνάντηση, η ικανότητά τους να διακρίνουν σκέψεις, συναισθήματα, σωματικές αντιδράσεις και συμπεριφορές φάνηκε να ενισχύεται σημαντικά — ένα ουσιαστικό βήμα προς τη συναισθηματική ρύθμιση.

Η εμπειρία αυτή επιβεβαιώνει τη σημασία της συνέχειας. Όταν δίνουμε στα παιδιά τα κατάλληλα εργαλεία και τον απαραίτητο χώρο, μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη εμπειρία σε γνώση, δύναμη και φροντίδα — για τον εαυτό τους και για τους άλλους.

Γιατί, τελικά, η κατανόηση είναι το πρώτο βήμα για την ανθεκτικότητα.