Χρώματα, συναισθήματα και ελπίδα στο 9ο Δημοτικό Χίου

Στις 18 και 25 Φεβρουαρίου 2026, στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Χίου, 17 μαθητές και μαθήτριες της Β’ τάξης συμμετείχαν σε δύο βιωματικά εργαστήρια...

στο πλαίσιο του Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης Πυρόπληκτων Περιοχών.

Μέσα από τη σταδιακή και υποστηρικτική προσέγγιση των δράσεων, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη φύση, τα συναισθήματά τους και τις εμπειρίες που άφησε πίσω της η φωτιά.

Μιλώντας για τη φύση… και όσα μας δίνει

Η πρώτη συνάντηση ξεκίνησε με την προβολή του παραμυθιού «Το δέντρο που έδινε», που αποτέλεσε την αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από τη σχέση ανθρώπου και φύσης.

Τι μας προσφέρει η φύση;
Τι της δίνουμε εμείς πίσω;
Και πώς μπορεί να την πληγώσουμε;

Οι σκέψεις των παιδιών άνοιξαν τον δρόμο για βαθύτερο προβληματισμό, ο οποίος συνδέθηκε φυσικά με την εμπειρία των πυρκαγιών στη Χίο.

Ακολούθησαν ασκήσεις ενσυνειδητότητας, μέσα από τις οποίες οι μαθητές εξασκήθηκαν στην παρατήρηση της αναπνοής τους και της σύνδεσής της με το σώμα. Μέσα από την επανάληψη, άρχισαν να αποκτούν ένα πρώτο «εργαλείο» ηρεμίας και συγκέντρωσης.

Στη συνέχεια, μέσα από διαδραστική συζήτηση, μοιράστηκαν σκέψεις και συναισθήματα που τους προκάλεσε η φωτιά. Καταγράφηκαν στον πίνακα με χρώματα:
τα ζεστά για τα δύσκολα συναισθήματα και τα ψυχρά για εκείνα που συνδέονται με την ελπίδα και την αναγέννηση.

Σε αυτό το στάδιο, έγινε φανερό πως αρκετά παιδιά δυσκολεύονταν να ξεχωρίσουν τη σκέψη από το συναίσθημα ή τη συμπεριφορά, μένοντας κυρίως στην περιγραφή των γεγονότων. Αυτή η παρατήρηση αποτέλεσε πολύτιμο οδηγό για τη συνέχεια.

Μαθαίνοντας να ξεχωρίζουμε και να κατανοούμε

Η δεύτερη συνάντηση ξεκίνησε με ανακεφαλαίωση, όπου τα παιδιά κατάφεραν να θυμηθούν και να εκφράσουν κυρίως τα συναισθήματα που είχαν βιώσει.

Η εισαγωγή του γνωστικού μοντέλου
(γεγονός → σκέψεις → συναισθήματα → σωματικά συμπτώματα → συμπεριφορά)
βοήθησε ουσιαστικά στην κατανόηση και διάκριση αυτών των εννοιών.

Στη συνέχεια, οι μαθητές αποτύπωσαν εικαστικά τη διαφορά ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά». Χρησιμοποιώντας ως βάση το έργο «Η Κραυγή», γέμισαν το φόντο με συναισθήματα και αποτύπωσαν στο σώμα τις σωματικές αντιδράσεις — τόσο σε στιγμές φόβου όσο και σε στιγμές χαράς.

Οι τίτλοι που έδωσαν οι ίδιοι στο έργο τους αποτύπωσαν με αυθεντικό τρόπο τη μετάβαση που βίωσαν:
«Το πριν και το μετά»
«Η φωτιά και η χαρά»
«Ο φόβος και η χαρά»
«Η αναστάτωση και η χαρά»
«Το καμμένο και το νερό»
«Το καμμένο δάσος και το καλό»

Κάθε τίτλος ήταν διαφορετικός — όπως διαφορετική είναι και η εμπειρία κάθε παιδιού. Και όλοι είχαν θέση και αξία.

Οι δικές τους λέξεις για το αύριο

Η δράση ολοκληρώθηκε με δύο λιτές αλλά δυνατές ευχές:

«Να μη ξαναπιάσει φωτιά»
«Η αγάπη είναι αλήθεια και η ευχή μας»

Τι κρατάμε

Η εμπειρία στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Χίου ανέδειξε τη σημασία του χρόνου και της συνέχειας. Εκεί όπου αρχικά υπήρχε δυσκολία στη διάκριση σκέψεων και συναισθημάτων, σταδιακά άρχισε να χτίζεται κατανόηση και επίγνωση.

Όταν δίνεται στα παιδιά ο κατάλληλος χώρος, η καθοδήγηση και η αποδοχή, μπορούν να μετακινηθούν από την απλή αφήγηση ενός γεγονότος… στη βαθύτερη κατανόηση του εαυτού τους.

Και αυτή είναι μια σημαντική αρχή για την ενίσχυση της ψυχικής τους ανθεκτικότητας.